Foreword
During a conversation with Evert van Ginkel the years of pensionable service came for the talk of its father Herman in Indië.
During a conversation with Evert van Ginkel the years of pensionable service came for the talk of its father Herman in Indië.
Gladly wild Evert a bit write about his father Herman van Ginkel , OVW-er at the Veluwebataljon “The Cockerels”.
Evert thank for the information, photograph `s, documents and collaboration to the Internet site.
Op 28 oktober 2003 overleed mijn vader “Sobat” Herman van Ginkel. Toen ik een woord ter herinnering schreef, voor op zijn begrafenis, kon en wilde ik niet om Indië heen. Indië, dat liep als een rode draad door zijn leven, maar ook van zijn gezin. En later ook bij mijn eigen gezin.
Via het ministerie van Defensie kreeg ik een mooi overzicht van hoe die periode verlopen is qua tijd en verblijf. Daaruit bleek dat hij direct na de oorlog op 17 juli 1945, vrijwillig in dienst ging om in Indië een nieuwe oorlog in te gaan. Dat is voor mij nauwelijks te begrijpen. Zelf moest ik in dienst in 1974 en dacht er serieus over na, om ergens vervangende dienstplicht te doen. Voor hem was dat een enorme teleurstelling, en dat liet hij merken ook. Zelf ging hij op 17 november 1945 aan land in Malakka. Als jongeman van 19 jaar en 4 maanden. Wat wisten hij en zijn maten er vanaf, dacht ik wel eens.
Als kleine jongen mocht ik wel eens in zijn “Indië doosje” kijken. Samen keken we naar spulletjes en foto’s. Een stuk bamboe, een kleedje, houtsnijwerk, insignes en een paar kogels. Foto’s kijken van jonge mannen in een kampong, onder palmbomen en in sawa’s. Als we in het fotoalbum bij de foto’s kwamen, waar de talloze begrafenissen en erevelden opstonden ging het boek dicht met een: “Nu is het wel genoeg geweest”.
Eind jaren 70 ging hij, als ik het mij goed herinner, voor het eerst naar reünies van de Haantjes in Ermelo. Naar zijn onderdeel, zijn maten. De Haantjes dat was voor hem - voor zover ik kon bezien - de plek die voor hem “Indië” was. Mannen die destijds ook in Indië geweest waren, maar dan verplicht, of bij een ander onderdeel dienden, die telden toch niet echt mee. De enige plek waar hij zich helemaal begrepen voelde, voor wat betreft de tijd in Indië, dat was toch daar, bij de Haantjes. Mijn moeder verzuchtte samen met enkele andere vrouwen wel eens: “Die mannen onder elkaar”! En dat zei eigenlijk alles.
Ook herinner ik mij de boosheid van hem, als er historici schreven over de acties van destijds, of over Westerling bijvoorbeeld.
De gelegenheid die Poncke Princen kreeg om naar Nederland te komen, dat voelde hij als hoogverraad en daar stond hij zeker niet alleen in. Het was niet gemakkelijk om te praten over die tijd met mijn vader. Al heel snel ontstond het gevoel bij hem dat hij aangevallen werd over zijn Indië verleden. Ook de pogingen van diverse bewindslieden om deze vergeten groep te eren – vele jaren na dato - kregen niet de goedkeuring die ze misschien wel verdienden.
Naar mate zijn leeftijd vorderde kregen de emoties over zijn herinneringen verder de overhand en het was nauwelijks mogelijk om er rustig over te praten. Hij wist dat zelf ook wel en deed dat af met een “Wat weten jullie er nou van”! Het werd mij onderhand duidelijk dat deze mannen veel onverwerkt leed met zich meetorsten. Heel af en toe sijpelden er via mijn moeder wel eens verhalen door van de vrouwen van de “maten”. En daar kon ik wel uit opmaken dat er meer van deze mannen moeite hadden met hun emoties en herinneringen.
Wat mij ook nog goed bijstaat was zijn onwankelbaar vertrouwen in het koningshuis en speciaal prins Bernhard. De brief ter gelegenheid van de rellen bij de kroning van Beatrix getuigt daarvan. Of er een direct verband zat met de Indië tijd weet ik niet zeker, maar iedereen moest daar afblijven. Alle geruchten en verhalen die de ronde deden over prins Bernhard en zijn escapades werden terzijde geschoven als zijnde laster en achterklap. We hebben wel eens gedacht: “Maar goed dat hij alles niet heeft geweten wat wij nu weten".
Intussen worden nog steeds jonge mannen en vrouwen uitgezonden naar allerlei brandhaarden in de hele wereld. Ik weet het, de condities zijn nauwelijks te vergelijken met zoals die toen waren in de periode van 1945 tot 1950. Maar vermoedelijk blijft een ding onveranderd, en dat is de verwerking van alle gruwelen die je daar als jongmens meemaakt. Zowel bij je maten als bij de lokale bevolking. Van harte hoop ik dat deze mensen wel de opvang krijgen die ze vaak nodig zullen hebben. En die er bij de mannen van de politionele acties, denk ik, vaak bij in geschoten is.
Evert van Ginkel maart 2008
On 28 October 2003 my father “Sobat” Herman van Ginkel died. Then I as a reminder prescribed a word, on its burial, was possible and do not want I for Indië gone. Indië, which ran as a red wire by its life, but also of its family. And later also at my own family.
By means of the Ministry of defense I got a beautiful overview of how that period has gone with regard to time and stay. From that appeared that he directly will enter after the war on 17 July 1945, voluntarily in service in Indië a new war . That is hardly understand for me. Itself had I in service in 1974, and thought seriously after, to do somewhere replacing conscription. For him was that an enormous vexation let see, and that he also. Itself landed he on 17 November 1945 in Malakka. As young person of 19 years and 4 months. What knew he and is half-measures there as from, thought I sometimes.
As small boy I could look at box sometimes in its Indië. Together we to items and photograph looked at. A piece bamboo, a table mat, woodcarving, badges and a couple balls. Photograph to look at of young men in a kampong, under palm trees and in sawa’s. If we came in the photograph album at the photograph, where the innumerable burials and honor fields stood up the book closed with: Now it has been as much as enough.
End 1970s went he, if I it reminds me well, for the first time to reunions of the Cockerels in Ermelo. To its component, half- measures are. The Cockerels that were for him - insofar I could consider - the spot which for him Indië was. Men who were then also in Indië are, but then obliges, or at a another component served, which did not count nevertheless real. The only spot where he entirely understood himself felt, with regard to the time in Indië that was nevertheless there, at the Cockerels. My mother sighed with some other women, however, once: “Those men under each other”! And that said in fact everything.
Also I remind myself the anger of him, if there historians wrote concerning the action of then, or concerning Westerling for example.
The occasion which Poncke Princen got to come to the Netherlands, which felt he as high treason and there certainly not only answered he. It was not easy to talk over that time with my father. Already complete rapidly the feeling arose at him that he was executed attacked concerning its Indië. Also the attempts of several government these forget honor group - a lot of years from dated - did not get the approval which they deserved perhaps.
To degree its age progressed the emotions concerning its memories got further the overhand and was hardly possible there quietly talk. He knew that himself also and did that with what knows you of it now! It became me is now clear that these men many unprocessed suffered with itself carry. Heal from time to time trickled there by means of my mother sometimes recover by of the women of the half-measures. And there I could make up, however, from that of these men effort there more had with their emotions and memories.
What also still well assists me were unshakeable faith in the king house is and special prince Bernhard. The letter on the occasion of babbles at the crowning of Beatrix testifies of it. Or there an direct link between with Indië time I am not sure, but everyone had keep off there. All rumors and recover that round did concerning prince Bernhard and are escapades were aside slid as if are calumny and backbiting. We have sometimes thought : But well that he everything have not blamed what we now know.
Meanwhile still young men and women are transmitted to all kinds of fires in the complete world. I know, hardly compare the conditions are with such as which then were in the period from 1945 up to 1950. But suspected a thing remains unchanged, and that is the processing of all is horrified which you experience there as young people. Both your half-measures and among the local people. Most I hope that these people get, however, the relief which they frequently necessary. And that there at the men of the police action, I think, frequently at in is shot.
Evert van Ginkel March 2008
Voorwoord
Tijdens een gesprek met Evert van Ginkel kwam de diensttijd ter sprake van zijn vader Herman in Indië.
Tijdens een gesprek met Evert van Ginkel kwam de diensttijd ter sprake van zijn vader Herman in Indië.
Graag wilde Evert een stukje schrijven over zijn vader Herman van Ginkel, OVW-er bij het Veluwebataljon "De Haantjes".
Evert bedankt voor de informatie, foto`s, documenten en medewerking aan de website.